Obecnie Wilno jest jednym z najchętniej odwiedzanych miast w Europie Wschodniej. Turystów przyciąga do Wilna nie tylko wyjątkowa architektura, ale i bogactwo propozycji kulturalnych i rozrywek. Odbywają się tu przeróżne imprezy okolicznościowe, polityczne i kulturalne. Stolica Litwy jest obecna na międzynarodowych targach turystycznych, współpracuje z wieloma innymi miastami stołecznymi w Europie. W 2009 roku Wilno – jako pierwsze spośród miast w krajach „młodej Unii Europejskiej” – było Europejską Stolicą Kultury, dzieliło ten zaszczytny tytuł z austriackim miastem Linz.
Wilno jest najważniejszym miastem na Litwie – stolicą Republiki Litewskiej, centrum administracyjnym, kulturalnym, politycznym i gospodarczym. Tutaj znajdują się siedziby Prezydenta, Sejmu, Rządu, Sądu Najwyższego, a także placówki dyplomatyczne, oświatowe, kulturalne, naukowe, zakłady lecznicze i banki.
Wilno jest też największym miastem na Litwie – mieszka tu niemal 1/7 całej populacji kraju. Zgodnie z danymi z 2006 roku stolica ma około 553.553 mieszkańców (co stanowi około 17% wszystkich mieszkańców Litwy). Wśród nich jest 57,8% Litwinów, 18,7% Polaków, 14% Rosjan, 4% Białorusinów, 0,5% Żydów; pozostałe 0,5% to przedstawiciele innych narodowości.
Powierzchnia Wilna wynosi około 400 km kw., z czego 20,2% to tereny zabudowane, 43,9% – tereny zielone, 2,1% – tereny wodne. Historyczne centrum miasta – Starówka – zajmuje 360 ha i należy do największych w Europie Wschodniej. Ze względu na swój unikalny charakter wileńska Starówka w 1994 roku została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Najstarsza część miasta rozrastała się w dolinach dwóch rzek – Wilii i Wilenki (Vilnia i Neris), na skrzyżowaniu traktów handlowych, przy brodzie, którego niegdyś strzegły wileńskie zamki.
Wilno zawsze było gościnne, otwarte i tolerancyjne miasto. Z biegiem lat w wyznaniowy pejzaż miasta wrosły trzy wyznania: pogaństwo, prawosławie i katolicyzm. Dostrzegł to już w XIV stuleciu wielki książę litewski Giedymin: ten władca ostatniego pogańskiego państwa w Europie w listach kierowanych do krajów europejskich pisał, że w Wilnie oddaje się cześć jednemu Bogu, ale każdy czyni to zgodnie ze swymi obyczajami, że stoją tu już kościoły katolickie i prawosławne cerkwie. Z czasem w Wilnie osiedlili się i pobudowali tu swoje domy modlitwy Muzułmanie, Tatarzy, Karaimi oraz Żydzi.
To wielonarodowe, wielowyznaniowe i wielokulturowe miasto zawsze przyciągało i zachwycało architektoniczną różnorodnością. Ruiny zamków, plątanina wąskich uliczek, kościoły z czerwonej cegły o smukłych wieżyczkach, piwnice kamienic... To wszystko przypomina o gotyckiej przeszłości miasta. Ale oto już w XVI wieku styl gotycki przeplata się z renesansowym, a w XVII–XVIII wieku zwycięża barok.
Kimkolwiek jesteś – biznesmenem, który przyjechał tu w interesach, turystą na wczasach czy wędrowcem przybyłym w poszukiwaniu nowych wrażeń – wystarczy ledwie kilka dni, byś pokochał to miasto. W Wilnie warto zostać na dłużej, jednak jeśli nawet przyjedziesz tylko na weekend, nie zabraknie ci wrażeń. Wielbiciele teatru i opery, miłośnicy żywych imprez w klubach i ulicznych, osoby zainteresowane urbanistyką oraz ci, którzy wolą naturę – wszyscy znajdą tu coś bliskiego sercu.
